سلام

این روزها منم و این شعر که بسیار از آن لبخند و ذوق ته لحنش خوشم میاد .

می خوام  بنویسم اما خیلی تنده ریتمش:

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

برو دودره دودرم کردی         بروبرو زدی در به درم کردی

میدونی دیگه رامت نمیشم              عزیزم آخه خامت نمیشم

بگو اخه چی کم گذاشتم برات       بگو چرا رفتی از پیشم چرا

بیا  میمونم تا همیشه باهات          اما میخونم تا جون دارم برات

ههههههو  دو دره بازههههههو دو در باز: دروغ نساز،  قصه نباف ،چاره نساز ،آخر خط تو باختی باز

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

آخه چرا دودرش کردی چرا    چرا زدی در به درش کردی چرا؟ ها؟ 

مگه تو سینه تو دل نداری؟ نه؟          پس یه جورایی مشکل داری     آره

مگه این بابا دوست نداشت ، نگو           آخه این بد بخت چی کم گذاشت؟ بگو

 اونی که برات جون میداد کی بود؟    عمرشو واسه نگات میداد کی بود؟

هی تو هی تو دو دره باز، نه،          واسه رفیق ما قصه نساز

پس بیا کنارش با ادا و ناز

بیا کنارش بیا باهاش بساز

ههههههو  دو دره بازههههههو دو در باز: دروغ نساز،  قصه نباف ،چاره نساز ،آخر خط تو باختی باز

تو منو دوسم داری میدونم              تو شیشه خوردم داری میدونم

آخه میدونم تو بی مرامی  / آخه این ورا کم می آیی/ قال می ذاری آدمو /قال میذاری/ دل میبری ازم  / خیلی بلایی/عشق و عاشقی با تو حرومه /قصه تمومه/  همه میدونن تو دلم جا نداری/می خوام بدونم تو دلت چی داری؟

ههههههو  دو دره بازههههههو دو در باز: دروغ نساز،  قصه نباف ،چاره نساز ،آخر خط تو باختی باز

ههههههو  دو دره بازههههههو دو در باز: دروغ نساز،  قصه نباف ،چاره نساز ،آخر خط تو باختی باز

خیلی خوشم اومد از این ریتم و شعر و آهنگ واقعن  شنیدن کی بود مانند دیدن: یه رابطه دو طرفه یه بار از چپ به راست یه بارم از راست به چپ.

به خصوص اون تیکه ی شعر که رفیقه می خونه.

                                                                                مرسی گروه 077

البته به گمانم چنین نامی بود.

 

 

     

 



تاريخ : شنبه ٧ امرداد ۱۳۸٥ | ٥:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()