می خواستم این متن را که از روی کتابی نوشته ام ، وقتی روز معلم شد به معلم ها تقدیم کنم، به معلمهایی که خیلی تلاش می کنند که بچه ها همه چیز یاد بگیرند. اما هی هیچی یاد نمی گیرند و وقتی به هیچ جا نرسیدند همه چی می افتد به گردن معلم های بی سوادی که عمر بچه ها را پشت نیمکت ها هدر دادند تا قسط هایشان را بپردازند!

اما این کتاب بیش از آنکه به درد معلم ها و دانش آموزان بخورد، دیگر این روزها ، حکم یک میراث فرهنگی را دارد. از نوع همان میراث هایی که در موزه هایمان داریمشان و سراغی از آنها نمی گیریم. به مناسبت روز جهانی میراث فرهنگی :

پاها

       بی جوراب،

دستها

       بی کتاب

    (حمید گروگان)

تهران خیابان ناصر خسرو کوچه حاج نایب پاساژ خاتمی

نام کتاب : پاها بی جوراب، دستها بی کتاب

نام نویسنده : حمید گروگان

نقاشی : حسین مشیر

ناشر :‌میثاق نور

تیراژ : 5000

چاپ : مروارید

چاپ اول تابستان 57 چاپ دوم زمستان 58

 

بنام خدا

 

                                 èبرای دانش آموزان نوشته ام .........

 

                                è و هم برای معلمین ،

                                  چه آنها که معلمی "زندگی شان" است،

                                  چه آنها که "کار"شان،

                                  چه آنها که "کسب" شان.

 

 


تاپ تاپِ خمیر،

             در یه مدرسه  

                          بچه ها اسیـر 

کدوم مدرسه ؟ 

کدوم بچه ها ؟

کدوم دبیــرا ؟


گوش کن حالا
 ...

 درس کجا بود؟ 

      مشق کجا بود؟

           کی درس می داد؟ 

                   کی درس می خوند؟


کجا شو بگم؟
 

از چی بگم؟ 

 مدرسه کوچیک،  

بچه ها زیاد ...  

معلومه دیگه ...

 بلا سرشون ...
خیلــی میاد.

 

" توی هر کلاس پنجاه شصت نفر

همه جــــا کثیــف  

همه جا سیــــــاه
طفلک بچــــه ها

بچه فقیــــــــرا

پاپتیـــــــــا...

صبح که می شد،

  یــکی ، یــکی 

     دوتــا ، دوتــا 

        می دویـــدن 

          توی کوچه ها

... راستی نگفتم براتون ...

 شامشــون چی بــــــود
تــــاپ تــــاپ خمیــر
  

شام فقرا ، نون پنیــر  

 

 سفره شون پاره، روی یک حصیر
صبحانه شون؟

 نون خالـــــی بود!  

جای شما ها،

 خیلی خالی بود

áááááááááá

 بگذریم حالا
یـکی ، یـکی

  دوتــا ، دوتــا 

می دویدن

 توی کوچه ها 

-لا مَلِکُم "احمد"ی مچل
-ساملکم "اصغر"ی کچل
 

-بزن قدش اکبر گَری  

-جون خودت ، خیلی خری
-چاکرتم ، ماشا الله

-قربونم بری ایشا الله  

-تکلیف ها رو نوشتی؟

...کدوم تکلیف؟ حسابه؟
آره دیگه ، حسابه
 

... خیلی حالت خرابه 

-علوم خوندی؟ 

... ولش کن 

-انگلیسی؟
... نخوندنش ثوابه!
 

- تاریخ و جغرافیا؟

... جون تو فوت آبم 

"کانادا" کجاس؟
... بغل سیخ کبابه
 

-نگو که حالم خرابه

 

حرفا تموم که می شد،

  نوبت کار می شد
پیش به سوی مدرسه

 

خنده به درس هندسه...

 

تاب تاپِ خمیر 

آقــای مدیــر 

خستــه و پیـــر،
اونجا ایستاده...

عصبانیه... می خواد بزنه 

مرد بدی نیست ، چرا می زنه؟ 

 

خستــه شــده
همـه زنــدگیش،
 

 قسطی شده!

 چِل سال کار کرده ...

 پولش کافی نیس، 

دیگه حالیش نیس...

پس چیکار کنه؟ 

خب ، می زنــه 

نارحتیشو...

سر بچه هـــا ...

خالی می کنه...

áááááááááá

 

امـــا امـــروز ،
مثــل دیــروز
 ،

 کلاسا تاریــک ،

 بخاری ها سرد ،

گریه ی سقف ،

 چکه ی اشک...

تخته ها بیرنگ،

  رنـــگ بچه ها 

سقف ها کوتاه ،

  قـــد بچــه ها  

کلاس ها خاموش،

   مثـل بچـــه ها 


گردنــــا کـــــــــج
  

دماغــــا کثیــــــف 

شلـــوارا پــــــــاره 

سرهــــا بی کـــــلاه
موهـــــا ژولیــــــده
  

ناخونــــا  بلنـــــــد  

پا هـــــا  بی جـوراب  

دست ها بی کتـاب
کتـــاب
  بی دفـتر 

دفــــتر  بی کاغـذ 

قلــــم بی جوهر  

جوهــر رنگ آب.

 

روی میــــزا 
چرک و سیاه
  

همه خط خطی 

 

 این مال احمد ،

 این مال محمود

 این مال هادی  ،

این مال جعفر

áááááááááá

 

معلم میـــاد...

 زنگ اولــــــه،
روی صندلیش،

  می نشینـــه  ...

"ریاضیات" 

همه جا سکوت
ترس از کتک
 

 

ناگهان گرومب!!

 چرتا پاره شد 

 چی شد چی نشد

"صندلی شکست"

همه بچه ها:

قاه و قاه و قاه

همه بچه ها:

کِر و کِر و کِر

همه بچه ها:

هِر و هِر و هِر


"معلم" پا شد!
 

دستا به کمر...

 بچه ها" سکوت 

خاک بر سرا

بی شرفـــــا

بی پــــــدرا
بی غیرتـــا .

 

-علی پیش پیشی...

...حاضر آقا 

گمشو بیا ، درس جواب بده 

...چ‍َ  چ‍َ چَشم آقا 

-بنویس ببینم

گچ نیست آقا

-بدرک که نیس، بنویس بینم.

 گچ نیست آقا!

 
-گفتم به درک ، خاک بر سرت.

  جون بکن یالا 

بد بخت گدا 

بگو ببینم... 

دو هزار تومن ،
حقوق منِ
 

چیکارش کنم؟  

هزار تومن ، قسط بدم!؟ 

هفت صد تومن ، اجاره بدم!؟
برا بچه هام،
 

لباس بخـــرم؟

غذاشون بــدم؟ 

دکتر ببــــرم؟ 

دوا بخـــــرم؟

 چیکارش کنم؟ 

... نمی دونم آقا،

      سخته مس‍ﺌله،

         حل نمی شه،

            هیچ جا ننوشته  

-زِر زِر نکن،  

یه ذره فکر کن 
...یادم اومد ، آسونه آقا

  تاپ تاپِ خمیر 

معلم نباش،

  برو فال بگیر  

کارش کمتره  

 پولش بیشتره ...

-" گمشو بتمرگ،

  خیلی تنبلی

امسال رد می شی

... مبصر بیا،

دفترو  بردار ،

صفر براش بزار"

áááááááááá


زنگ دومه ،
 

"فارسی و دستور" 

بچه ها ، برپا ...

_خواهش می کنم..
... مبصر احمق ، بچه ها کجان؟
 

خسته شدن، 

نصفشون رفتن!

- سر قبر کی ؟                                                  
... قبر خودشون،
  

- قبرشون کجاس؟ 

...توی خونه شون،  

_خونه شون کجاس؟
... سر قبرشون،
 

"خب ، بتمرگ"

_ ... علی پیش پیشی 

... حاضر آقا

_...گمشو بیا ، درس جواب بده

...  چ‍َ   چ‍َ  چَشم آقا

_ شعرو معنی کن...

...کدوم شعر آقا؟ 

- گوش کن حالا :

"اندرون از طعام خالی دار

تا در آن نور معرفت بینی"

...آقا معلومه ،

خیــلی واضحــه 

یعنی آقـــــا :

تاپ تاپِ خمیر 

نون نخور ، بمیر 

یعنی آقا

... اگه مثل من ،

  غذا نخـــوری 

یعنی پولشو نداشته باشی
                                               بدبخت باشی

فقیر باشی

ریقت در میاد، 

بو می گیری! 

آبروت می ره ...

-"گمشو بتمرگ ،

 کچــل بــی رگ، 

خیـــلی تنبـــلی،

درس نخــوندی، 

مبصـــر بیـــــا،  

دفتــــر و وردار،  

صفر براش بذار،

áááááááááá


زنگ سومــه
...

زنگ آخــــره 

"زنگ هنــــــر" 

_ ... آهای مبصر 

بله آقا ...
_ بچه ها کجان؟ 

... همشون رفتن  

_کی اجازه داد؟

... خودشون آقا  

_ پس اون کیه؟
علی پیش پیشی ...

_ چرا اون نرفت؟

... بی هنره ،

خیلی تنبله  

_ ... علی پیش پیشی 
... حاضر آقا

_گمشو بیا ، درس جواب بده

چَ‍  چَ‍‍  چَشم آقا 

_ بگو ببینم ، هنرچیه؟
...حال ندارم
  

_ چرا نداری؟

... نا ندارم 

_ چرا نداری؟ 

...گرسنمه

_ غذا بخور، 
... نون ندارم
  

_ چرا نداری؟ 

... پول ندارم  

_ چرا نداری؟ 

... کار ندارم
_ چرا نداری؟  

... بی هنرم  

_ بی هنری؟! خاک بر سرت ...

 خاک بر سرم!!

 

 



تاريخ : جمعه ٢۸ فروردین ۱۳۸۸ | ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()