نه !

هرگز شب را باور نکردم

چرا که

      در فراسوی دهلیزش

به امید دریچه ئی

           دل بسته بودم.

در ظلمت یاس آور شب ها، سرود نور سر دادی،و گفتی از دریچه های گشوده، از امید،...

 

"هرگز از مرگ نهراسیده‌ام
اگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.
هراس ِ من ــ باری ــ همه از مردن در سرزمینی‌ست
 

که مزد ِ گورکن
 

 

 

از بهای ِ آزادی‌ی ِ آدمی
 

 

 

افزون باشد.
 

 

جُستن
یافتن
و آن‌گاه
به اختیار برگزیدن
و از خویشتن ِ خویش
باروئی پی‌افکندن ــ
 

اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم."

هر گز از مرگ نترساندی ام، که شجاعتم بخشیدی با گرمای واژه ی آزادی، رهایی، و رستاخیز در دنیای بی دیوار

من باهارم تو زمین
من زمین‌ام تو درخت
من درخت‌ام تو باهار ــ
ناز ِ انگشتای ِ بارون ِ تو باغ‌ام می‌کنه
میون ِ جنگلا تاق‌ام می‌کنه.
 

تو بزرگی مث ِ شب.
 

اگه مهتاب باشه یا نه
 

 

 

تو بزرگی
 

 

 

مث ِ شب.
 

خود ِ مهتابی تو اصلاً، خود ِ مهتابی تو.
 

تازه، وقتی بره مهتاب و
 

 

 

هنوز
 

 

شب ِ تنها
 

 

 

باید
 

راه ِ دوری‌رو بره تا دَم ِ دروازه‌ی ِ روز ــ
 

مث ِ شب گود و بزرگی
 

 

 

مث ِ شب.
 

تازه، روزم که بیاد
 

تو تمیزی
 

 

 

مث ِ شب‌نم
 

 

 

مث ِ صبح.
 

 

تو مث ِ مخمل ِ ابری
 

 

 

مث ِ بوی ِ علفی
 

 

مث ِ اون ململ ِ مه نازکی:
 

 

 

اون ململ ِ مه
 

که رو عطر ِ علفا، مثل ِ بلاتکلیفی
 

هاج و واج مونده مردد
 

 

 

میون ِ موندن و رفتن
 

 

 

میون ِ مرگ و حیات.
 

مث ِ برفایی تو.
تازه آبم که بشن برفا و عُریون بشه کوه
مث ِ اون قله‌ی ِ مغرور ِ بلندی
که به ابرای ِ سیاهی و به بادای ِ بدی می‌خندی...
 

 

من باهارم تو زمین
من زمین‌ام تو درخت
من درخت‌ام تو باهار،
ناز ِ انگشتای ِ بارون ِ تو باغ‌ام می‌کنه
میون ِ جنگلا تاق‌ام می‌کنه.
 

و از عشق گفتی، نه یک بار

که هر بامداد

هر بامداد!

و زندگی چیست؟

جز عشق؟

جز آزادی؟

جز جوانه سبز امید بر پیکر درخت بی جان حیات

 

آه ای شامگاهان بی بامداد

 



تاريخ : جمعه ٢ امرداد ۱۳۸۸ | ٩:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()