این نگرانی این روزهای من است!

همین تولد کسی که نیست،

کسی که رفته است،

کسی که بود،

آیا؟

زیر نور این ماه

متولد میشد؟

آیا کسی که ماند،

در خسوف دلگیر این ماه

در انتظار تولدی دیگر خواهد ماند؟

آیا خود متولد خواهد شد؟

و اما دلخوشی هایم:

لبخند کودکانی است که هنوز در مدرسه صرف فعل را یاد نگرفته اند!



تاريخ : دوشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸۸ | ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()