تا زه حس شماها رو می فهمم. البته شاید و فقط تا حدی، چون هنوز هم نوشتن برام سخت تر از گفتن. الان که دیگه کسی نیست تا براش بگم و اگر هم باشه از نوعی نیست که بخام براش بگم ، حس شماهایی رو که تمام حرفای تنهاییتون رو به من گفتین می فهمم. حالا از این به بعد دیگه منم و شما.

امروز دوباره فرصت گفتن حتا یک سلام را از دست دادم . داشتم  می رفتم سر کلاس تحقیق اما شاید از دور دیدمش نا خودآگاه برگشتم، چشم تو چشم شدن همان و از اون لحظه تا حالا دیوونه ام همان.

چرا وقتی می بینمش  زبان بند میشم ، مثل...  دریغ از یک سلام ساده.

                               تا که یک گوشه چشمی به این عاقل کردی

                                                                       با همون نگاه اول من رو شاعر کردی

 



تاريخ : پنجشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٥ | ٩:٠۸ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()