لولوی شیشه ها

 

در این اتاق تهی پیکر

                              انسان مه آلود!

نگاهت به حلقه ی  کدام در آویخته؟

 

 

درها بسته

و کلیدشان در تاریکی دور شد.

نسیم از دیوارها می تراود:

گل های قالی می لرزد.

ابرها در افق رنگارنگ پرده پر می زنند.

باران ستاره اتاقت را پر کرد

و تو در تاریکی گم شده ای

                                    انسان مه آلود!

 

 

پاهای صندلی کهنه ات در پاشویه فرو رفته.

درخت بید از خاک بسترت روئیده

و خود را در حوض کاشی می جوید.

تصویری به شاخه ی بید آویخته:

کودکی که چشمانش خاموشی ترا می نگرد

و تو از میان هزاران نقش تهی

گویی مرا می نگری

                            انسان مه آلود!

 

 

 

ترا در همه ی شب های تنهایی

توی همه ی شیشه ها دیده ام.

مادر مرا می ترساند:

لولو پشت شیشه هاست!

و من توی شیشه ها ترا می دیدم.

لولوی سر گردان!

پیش آ،

بیا در سایه ها مان بخزیم.

درها بسته

و کلیدشان در تاریکی دور شد.

بگذار پنجره را به رویت بگشایم.

 

 

انسان مه آلود از روی حوض کاشی گذشت

و گریان سویم پرید.

شیشه ی پنجره شکست و فرو ریخت:

لولوی شیشه ها

شیشه ی عمرش شکسته بود.

 

                                                            

                                                            سهراب سپهری(زندگی خواب ها)



تاريخ : سه‌شنبه ٩ آبان ۱۳۸٥ | ٩:٠٢ ‎ب.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()